barankowa łąka

początek

2011-11-27T23:07:00.003+01:00

Dzisiejszy Izajasz:

"Czemuż, o Panie, dozwalasz nam błądzić
z dala od Twoich dróg,
tak iż serce nasze staje się nieczułe
na bojaźń przed Tobą?"

Czemu błąkam się z dala? Czemu pozwalam, żeby moje serce stało się nieczułe? Nie zgadzam się na to i razem z Izajaszem wzdycham:

"Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił
przed Tobą skłębiłyby się góry."

Adwent po to, aby sobie przypomnieć na co czekam, do czego tak naprawdę tęsknię, aby nie dać się sprowadzić do wmówionych mi potrzeb.

Chciałbym kiedyś zobaczyć i usłyszeć, choć

"Ani ucho nie słyszało,
ani oko nie widziało,
żeby jakiś bóg poza Tobą czynił tyle
dla tego, co w nim pokłada ufność."

...

2011-06-22T01:20:00.002+02:00

Bywam bardzo blisko różnych osób. W sposób, w jaki nawet najbliższa rodzina czy partnerzy mogą być jedynie rzadko, a może nigdy...
To są momenty. Momenty wspaniałe. Lecz momenty. Jednak dla tych momentów tak naprawdę żyję... I dobrze!

poetycko o miłości

2011-03-06T10:58:00.007+01:00

Znowu piosenka po niemiecku, która za mną chodzi i znowu niemiecki zespół z Hamburga - Tocotronic. Tym razem piosenka o miłości. Bardzo poetycka, mająca moc opisywania rzeczywistości duchowych przy pomocy prostych słów i przenośni. Jej tekst odnosi się dla mnie do czegoś więcej, niż tylko do stanu zakochania. Miłość zakochanego to jedynie szczególny przypadek tej miłości, która jest prawdziwą podstawą całej rzeczywistości. Najważniejsze - przekazujące wgląd w uniwersalną prawdę - słowa tego utworu (myślałem zawsze, że tak brzmi jej tytuł) to: "Wir sind verwandt" - "jesteśmy spokrewnieni".

Ein kleines Boot
(Mała łódka)
Ein kleiner Kahn
(Mała barka)
Auf dem achten Ozean
(Na ósmym oceanie)
Von hier hört mich
(Przysłuchuje mi się)
Das Weltall an
(Stąd Wszechświat)
Tagelang war ich im Bann
(Całymi dniami byłem zauroczony)
Vom Glanz des Himmels übermannt
(Przez blask nieba przytłoczony)
Ein Licht im Dunkel des Verstandes
(Światło w ciemności rozumu)
Ein Fleck Sonne dann und wann
(Plamka Słońca tu i tam)
Dringt Durch mich. Ich bin gespannt
(Przenika mnie. Jestem napięty)
In der Stille fängt das Chaos an
(W ciszy zaczyna się chaos)

Gib mir Deine Hand
(Daj mi swoją dłoń)
Wir sind verwandt
(Jesteśmy spokrewnieni)
Hüll' mich in Dein Gewand
(Skryj mnie w Twoim płaszczu)
Gib mir deine Hand
(Daj mi swoją dłoń)
Küss mich Küss mich
(Całuj mnie, całuj)
Bis ich nicht mehr kann
(Aż nie będę mógł więcej)
Führ' mich in Treibsand
(Wprowadź mnie na mieliznę)

Ein kleines Boot
(Mała łódka)
Ein kleiner Kahn
(Mała barka)
Auf dem achten Ozean
(Na ósmym oceanie)
Ich bin zu weit hinausgefahren
(Wypłynąłem za daleko)

Tagelang war ich im Bann
(Całymi dniami byłem zauroczony)
Die Stimmen werden zu Gesang:
(Głosy stają się śpiewem)
"Wir leben hoch
("Świętujemy)
Im unserem Niedergang"
(W naszym upadku")

Gib mir Deine Hand
Wir sind verwandt
Hüll' mich in Dein Gewand
Gib mir deine Hand
Küss mich Küss mich
Bis ich nicht mehr kann
Führ' mich in Treibsand

Ich setze mich aufs Spiel, mein Ziel ist wahr:
(Kładę siebie na szali, mój cel jest realny)
Ich schenke Dir alles was ich hab',
(Daję Ci wszystko, co mam)
besieg Dich dadurch - Ganz und gar.
(Zwyciężam Cię tym zupełnie)
Ich geb' soviel bis nichts mehr von mir übrig ist.
(Daję tak dużo, aż nie zostaje ze mnie nic więcej)
Mein Schiff sticht jetzt in See
(Mój statek wypływa na morze)
Und unentwegt verbeug' ich mich und bitte Dich
(I niepowstrzymanie pochylam się i proszę Cię)

Gib mir Deine Hand
(Daj mi swoją dłoń)
Wir sind verwandt
(Jesteśmy spokrewnieni)
Küss mich Küss mich
Całuj mnie, całuj)
Bis ich nicht mehr kann
(Aż nie będę mógł więcej)
Führ' mich in Treibsand
(Wprowadź mnie na mieliznę)

mieć wszystko

2011-02-20T23:20:00.002+01:00

Chrześcijanin to dziecko Najwyższego. Jako takie jest dziedzicem całej rzeczywistości. O tym pisze św. Paweł w liście do Koryntian: "(...) czy to świat, czy życie, czy śmierć, czy to rzeczy teraźniejsze, czy przyszłe; wszystko jest wasze, wy zaś Chrystusa, a Chrystus Boga" (1Kor 3,22b-23). Dziecko Boga, Stworzyciela i Władcy całego Wszechświata jest dzieckiem Króla - ma wszystko, co posiada jego ojciec. Nawet nie posiadając niczego. Kto raz zdał sobie z tego naprawdę sprawę, tego myślenie zostało całkowicie przemienione. Ten rozumie co ma na myśli Jezus, kiedy mówi: "Słyszeliście, że powiedziano: „Oko za oko i ząb za ząb”. A Ja wam powiadam: Nie stawiajcie oporu złemu. Lecz jeśli cię kto uderzy w prawy policzek, nastaw mu i drugi. Temu, kto chce prawować się z tobą i wziąć twoją szatę, odstąp i płaszcz. Zmusza cię kto, żeby iść z nim tysiąc kroków, idź dwa tysiące. Daj temu, kto cię prosi, i nie odwracaj się od tego, kto chce pożyczyć od ciebie" (Mt 5,38-42).
Ktoś taki nie boi się oddać drugiemu cokolwiek, bo nie buduje na posiadaniu tej czy innej rzeczy swojej wartości czy poczucia bezpieczeństwa. Nie potrzebuje czerpać z nich prestiżu lub uznania w grupie, ani uzasadniać w jakikolwiek sposób swojego miejsca na Ziemi.
Co więcej, człowiek ów jest w stanie miłować swoich nieprzyjaciół, jest zdolny do najtrudniejszego daru - darowania innym ich przewinień - czyli przebaczenia (w niektórych językach słowo przebaczenie zawiera w sobie słowo "dawać" - to forgive, perdonare, pardonner). Jako dziecko Najwyższego i dziedzica wszystkiego stać go na ten dar największy z możliwych. Jego zachowanie nie jest, jak chciałby Nietzsche, wynikiem jakiegoś "resentymentu" czyli zawiści słabego i małego człowieka. Wręcz przeciwnie, jest to postawa kogoś, kto mając wszystko może pozwolić sobie na hojność samego Boga, swojego Ojca, który "sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych" (Mt 5,45).
Chrześcijanin nie musi niczego ani sobie, ani nikomu innemu udowadniać. Ma wszystko, jeśli tylko trwa w miłości, którą został umiłowany od początku do końca.

piosenka

2011-02-17T23:55:00.006+01:00

Bardzo ciekawa piosenka. Można by powiedzieć "poezja śpiewana", bo muzyka jest wybitnie nośnikiem dla tekstu.

pure vernunft darf niemals siegen
(czysty rozum nie może nigdy zwyciężyć)
wir brauchen dringend neue lügen
(nagląco potrzebujemy nowych kłamst)
die uns durchs universum leiten
(które nas przez wszechświat prowadzą)
und uns das fest der welt bereiten
(i nam święto świata gotują)
die das delirium erzwingen
(które delirium wywołują)
und uns in schönsten schlummer singen
(i nam pośród najpiękniejszej drzemki śpiewają)
die uns vor stumpfer wahrheit warnen
(które nas przed tępą prawdą ostrzegają)
und die vor qualen sich erbarmen
(i nad męką się litują)
die uns in bambuskörben wiegen
(które nas w bambusowych koszach kołyszą)
pure vernunft darf niemals siegen
(czysty rozum nie może zwyciężyć)

pure vernunft darf niemals siegen
(czysty rozum nie może zwyciężyć)
wir brauchen dringend neue lügen
(nagląco potrzebujemy nowych kłamstw)
die uns den schatz des wahnsinns zeigen
(które nam skarbszaleństwa ukażą)
und sich danach vor uns verbeugen
(a potem się przed nami skłonią)
und die zu königen uns krönen
(i które nas na królów koronują)
nur um uns heimlich zu verhöhnen
(tylko, aby nas potajemnie wyszydzić)
und die uns in die ohren zischen
(które nam do uszu syczą)
und über unsere augen wischen
(i które nam oczy przecierają)
die die die uns helfen wollen bekriegen
(które tych, którzy nam chcą pomóc zwyciężają)

pure vernunft darf niemals siegen
(czysty rozum nie może nigdy zwyciężyć)

pure vernunft darf niemals siegen
(czysty rozum nie może nigdy zwyciężyć)
wir brauchen dringend neue lügen
(nagląco potrzebujemy nowych kłamstw)
die unsere schönheit uns erhalten
(które nasze piękno utrzymują)
uns aber tief im inneren spalten
(ale nas głęboko we wnętrzu dzielą)
vielmehr noch die uns fragmentieren
(więcej nawet, które nas fragmentują)
und danach zärtlich uns berühren
(a potem nas delikatnie dotykają)
und uns hinein ins dunkel führen
(i wgłąb ciemności nas prowadzą)
die sich unserem willen fügen
(które się naszej woli poddają)
und uns wie weiche zäune biegen
(i nas, jak miękkie płoty uginają)
pure vernunft darf niemals siegen
(czysty rozum nie może nigdy zwyciężyć)

wir sind so leicht dass wir fliegen
(jesteśmy tak lekcy, że latamy)
wir sind so leicht dass wir fliegen
wir sind so leicht dass wir fliegen
wir sind so leicht dass wir fliegen

po prostu

2011-01-27T09:54:00.001+01:00

Ile razy dotyka mnie moja słabość i mój grzech, tyle razy Ty stajesz nawet bliżej mnie, żeby mnie w tym przykrym doświadczeniu nie zostawić. Abym nie odszedł od Ciebie, jak chce tego nieprzyjaciel. A ja upadam, seriami. A potem wracam i znowu żyję, jeszcze bardziej dzięki Twojej łasce.

...

2010-12-10T19:01:00.000+01:00

Jest coś specjalnego w słowach, które piszę. Czuję dzisiaj namaszczenie, po raz pierwszy od dawna. Dlatego zaczynam pisać. Moja dusza znalazła się w zawieszeniu. Zmysły stały się bardzo czułe, ale w niesprawiający bólu sposób. Chwilowo nic mi nie doskwiera. Wsłuchuję się w siebie. Słyszę echa różnych uczuć - głosy duchów. Pozwalam im do siebie mówić, ponieważ znajduję się w ciszy, pomiędzy. Lubię ten stan. Chociaż może on minąć. Jak piękna muzyka, która zanika.

przedziwny król

2010-11-26T23:16:00.006+01:00

Refleksje z poprzedniej niedzieli, które są chyba warte zapisania.

Logika wcielenia czyli tego, że Słowo stało się Ciałem i zamieszkało między nami objawia się w niezwykły sposób w królewskości Jezusa Chrystusa.
Znane są opowieści o mądrych i dobrych królach, którzy w przebraniu prostych ludzi udawali się w odwiedziny do swoich poddanych, żeby zobaczyć jak im się żyje i usłyszeć co myślą oni o swoim królu.
Jest to jednak nic w porównaniu z tym, czego dopuścił się Król Wszechświata. On nie przebrał się w człowieka, lecz stał się człowiekiem i poszedł odnaleźć człowieka tam, gdzie sam człowiek dobrowolnie by się nie udał. Został jego towarzyszem w najgorszej z możliwych śmierci, w jednej z najokrutniejszych kaźni, jakie wymyślono dla ludzi. Jezus zawisł na krzyżu w otoczeniu dwóch Łotrów, aby tam móc usłyszeć od jednego z nich, od tego który przejrzał tę królewską grę-nie-grę: "Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa"; aby móc odpowiedzieć jemu i z nim każdemu człowiekowi, który w jakimkolwiek czasie zwraca się do niego w podobny sposób: "Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze mną będziesz w raju."
Tylko głupiec będzie od niego żądał: "Zejdź z krzyża i wybaw siebie i nas!" Jedynie ślepy nie widzi gdzie On jest, kiedy cierpią niewinni...
Król jest ze swoim ludem.

zielona kotwica

2010-11-07T14:25:00.005+01:00

Wakacje już dawno minęły. Dzisiaj mamy szarą, bezlistną już jesień. Rekolekcje w Niebocku były bardzo udane. Myślę, że przyniosły i ciągle przynoszą dobre owoce w życiu wielu osób. Po dość męczącym sierpniowym dyżurze na Małym Rynku miałem we wrześniu wakacje. Objeździłem Polskę z Południa na Północ i ze Wschodu na Zachód. Udało mi się dobrze odpocząć i pobyć z bliskimi, których nie mam na co dzień przy sobie.
Natomiast od października zacząłem pracę na politologii. Nowy kierunek - nowe tematy i nowi studenci. Prowadzę konwersatorium o społeczeństwie obywatelskim i uczę studentów pisać pierwsze prace naukowe. Jestem zadowolony, bo wreszcie pracuję na cały etat na uczelni i podoba mi się to, co tam robię. Mam też całkiem wdzięcznych studentów.
Poza tym ciągle zaopatruję naszą wspólnotę w jedzenie i inne niezbędne do codziennego życia rzeczy. Miałem też możliwość włączenia się w urządzanie naszego wspólnego salonu, czyli miejsca w którym można usiąść, wypić kawę czy herbatę, posłuchać muzyki i coś poczytać w miłej atmosferze. W zimnych porach roku przy kominku. Moim wkładem w to miejsce jest zakupienie garnituru kawowego w stylu włoskim (z małymi filiżankami). Zdecydowanie podoba mi się urządzanie domu.

Dzisiaj niedziela i kazanie w kościele. Czytania mówią sporo na temat nadziei. Nadzieja to kotwica zaczepiona w solidnym gruncie, która pozwala przetrwać wszelkie burze. Nadzieja pozwala iść dalej, wytrzymać, chociaż wszystko mówi o końcu, śmierci i rozpaczy. Dlatego dobrze jest ją zakotwiczyć w naprawdę dobrym podłożu. Od tego zależy przetrwanie trudnych momentów, żeby z nową siłą móc iść naprzód.

prawdziwe poznanie

2010-06-27T16:30:00.004+02:00

U mnie dużo się dzieje, tak dużo, że ciągle nie jestem w stanie wziąć się za przepracowanie na polski mojej pracy na temat Taylora. Ale udało mi się napisać recenzję jednej książki. Nie wiem czy zostanie opublikowana, ale wiem, że zrobiłem kawałek dobrej roboty.
Zbliżają się letnie rekolekcje dla młodzieży w Niebocku, za które tym razem będę głównym odpowiedzialnym.
Skończyło się seminarium. Miałem bardzo dobrą grupę i podsumowaliśmy nasze spotkania zajęciami w ogródku piwnym (cóż, zaproponowałem kawę, herbatę albo piwo, nikt nie wspomniał nawet o czymś innym, niż to ostatnie). W ten sposób skończyłem moją współpracę z Instytutem Filozofii, ponieważ od przyszłego semestru otrzymałem zatrudnienie w Instytucie Politologii. Trochę mi żal, że nie będę mógł zajmować się pewnymi aspektami filozofii, a za to musiał skupić się bardziej na filozofii politycznej i społecznej. Daję się jednak prowadzić. Tutaj dostałem pracę, tym się będę zajmował, rozwijając teorię polityczną na bazie wizji człowieka uwzględniającej jego duchowy wymiar.
Dzielę się kolejnym fragmentem Ferdynanda Ebnera.
"In aller Erkenntnis erkennt der Mensch im letzten Grunde, wenn er bis zu ihm vordringt und nicht etwa auf halbem Wege stehen bleibt, sich selbst in der Icheinsamkeit seiner Existenz. So weit reicht ihre Macht, aber auch nicht weiter. Der Erkennende steht wie Moses auf dem Berge und sieht das Land der Verheißung vor sich - aber der Eintritt ist ihm verwehrt. Erlösen aus seiner Icheinsamkeit kann den Menschen nur die Liebe und das Wort."
"W całości poznania poznaje człowiek w gruncie rzeczy, jeśli tylko do tego ostatecznego punktu dotrze i nie zatrzyma się w pół drogi, siebie samego w samotności swojej egzystencji. Tak daleko sięga jego moc, i nie dalej. Poznający stoi jak Mojżesz na górze i widzi przed sobą ziemię obiecaną, ale wstępu do niej jest pozbawiony. Wybawić z jego samotności ja może człowieka jedynie Miłość i Słowo."

Ebner C.D.

2010-05-06T00:01:00.002+02:00

Wenn der Mensch Gott "erlebt", dann erlebt er ihn im Menschen, aber nicht in sich selbst, wie die Mystiker meinen, sondern im andern, in dem er das wahre Du seines Ichs erlebt. (F. Ebner, "Das Wort und die geistigen Realitäten")
Kiedy człowiek "doświadcza" Boga, to doświadcza go w człowieku, lecz nie w sobie samym, jak mniemają mistycy, lecz w innym, w którym doświadcza on prawdziwego Ty swojego Ja. (F. Ebner, "Słowo i realności duchowe")

Ciągle go czytam i czasem denerwuje mnie jego radykalność, w której zwalcza nawet mistyków, ale warto poddać się jego krytyce.

najpiękniejsze miasto

2010-04-17T10:10:00.006+02:00

Gdyby mi zaproponowano, żebym wybrał pomiędzy zamieszkaniem w Krakowie i zamieszkaniem w Rzymie, to miałbym nie lada kłopot z decyzją. Miasta tak bardzo odmienne, a jednocześnie tak podobne, żyjące historią i z historii, a zarazem pełne młodości, święte i grzeszne.
Udało mi się pojechać na moje spóźnione ferie - do Rzymu właśnie. Do Rzymu, w którym spędziłem trzy ważne lata mojego życia, trzy lata poprzedzające ostateczną decyzję o dalszym kierunku mojej drogi, w której podjęciu pomogło mi uczucie do i przyjaźń z kobietą z Iranu pracującą w irlandzkim pubie. W którym to inna kobieta, żyjąca kilka stuleci wcześniej w Sienie, a znana z tego, że napominała papieży, pomagała mi radzić sobie z typowymi kryzysami wiary wrażliwego studenta teologii.
Rzym jest najpiękniejszym miastem, jakie znam i tak już raczej pozostanie po tym, co tam przeżyłem. Swoim splendorem i bogactwem historii przyćmiewa całkowicie Kraków, czego doświadczyłem tym razem bardzo mocno po powrocie. Poczułem się bowiem, jakbym się znalazł w jakimś prowincjonalnym miasteczku. Bardzo uroczym, ale małym i skromnym.
Co ciekawe, w Rzymie i wśród Włochów czuję się też swojsko i u siebie. Może kiedyś, po Krakowie, dane mi będzie zamieszkać w Wiecznym Mieście na dłużej?
Pochwalę się jednym zdjęciem, które zrobił mi towarzysz tego wyjazdu i domownik w Krakowie w Pokojach Rafaela w Muzeach Watykańskich, na tle bardzo wymownego dla mnie malowidła nazywanego "Szkołą ateńską".

I jeszcze zdjęcie z pewną Panią.

z pomarańczowego zeszytu

2010-03-03T13:56:00.004+01:00

Miłość jest jedyną rzeczą, która istnieje. Poza nią nie ma nic. Nie jest ważne nic innego poza tym, co jest treścią relacji. Tylko to istnieje naprawdę i istnieje wiecznie. Odwaga pozwala Ci to odkryć, pozwala Ci wyjść z narzucających się schematów i pójść za tym, co mówi Ci serce. A tylko serce może otworzyć Cię na relacje i na miłość. Wszystko inne to "marność i pogoń za wiatrem". Chyba, że służy relacji i jej spełnieniu - miłości.

dziwnie, zaiste dziwnie

2010-02-26T10:56:00.005+01:00

Tego, że poważne zaangażowanie się w drugiego człowieka daje życiu sens i smak nauczyłem się już wcześniej. Teraz uczę się jak różne mogą to być smaki. Tym nie mniej to jest to, o co mi chodzi w życiu.
Poza moją działalnością dydaktyczną na uczelni, która nawiasem mówiąc w tym semestrze ograniczy się do jednego seminarium autorskiego pt. "Drugi jako źródło imperatywu moralnego", nauczam indywidualnie różnych języków. Do angielskiego doszedł niedawno niemiecki i zupełnie na dniach włoski. Mogę się w ten sposób realizować jako mistrz nawet bardziej, niż w klasycznych zajęciach uczelnianych.
Pozostałą ilość czasu zamierzam poświęcić na publikacje. Materiału mi się trochę nazbierało, trzeba go więc złożyć w całość i znaleźć sensowne czasopisma.
Dziekan mojego wydziału powiedział mi, że nostryfikacja będzie jednak nieunikniona, więc czeka mnie kolejna przeprawa z biurokracją.
Jako że zrobiło się ciepło, umyłem sobie wczoraj okno i słoneczko może swobodniej operować w moim pokoju, ukazując jak bardzo kurzy się w Krakowie.
Zacząłem też mówić kazania pasyjne w św. Barbarze - z dawnej, wysoko położonej ambony. Ciekawe przeżycie, choć takie kazanie kosztuje mnie dużo więcej, niż zwyczajne. W pierwszym, poza najważniejszą Osobą, odnosiłem się do Nietzschego. Ciekawe na co mnie weźmie w następnym.
Próbuję przebrnąć przez wspominaną już wcześniej książkę Ferdynanda Ebnera "Das Wort und die geistigen Realitäten" ("Słowo i realności duchowe"). Książka jest bardzo dobra i bardzo gęsta, dlatego idzie mi to tak wolno. Sprawy nie przyśpiesza fakt, że robię sobie z niej ręczne wypisy do zeszytu, ponieważ mam ją z biblioteki.
Mały smaczek z tejże książki:
"Człowiek nie zabiera ze sobą z tego życia do wieczności nic więcej, poza tym, co zdziałał on w swoim życiu w relacji swojego Ja do Ty, na której właśnie polega jego duchowe życie."
Zdanie, które mógłbym spokojnie nazwać mottem mojego życia.

PS. Ciepło mnie rozwala. Jestem Nordykiem.

życie się toczy

2010-01-14T23:00:00.003+01:00

Sprawa doktoratu już zakończona, przynajmniej w Niemczech. Praca wydana i można ją nawet kupić tutaj.
Dzięki wydaniu pracy mam już dyplom doktora. Teraz jeszcze muszę zrobić jakiś przekręt z jego uznaniem (bo nie mam ochoty płacić 5000 złotych za jego nostryfikację) i sprawa będzie załatwiona.
Na polu dydaktycznym zbliża się moja pierwsza sesja w roli egzaminującego. Zobaczymy co mi studenci zgotują.
A poza tym jakoś ciągle mało poetycko. Nie piszę wierszy, ani ich nawet nie czytam. Może jeszcze kiedyś przyjdzie na to czas?

Ebner, publikacja i noga

2009-11-24T19:42:00.004+01:00

Moja noga wraca powoli do formy. Zaczynam chodzić na coraz dalsze odległości, choć używam jeszcze zwykle ściągacza odciążającego staw skokowy. Trochę niepokoi mnie fakt, że noga jeszcze ciągle puchnie, co uwidacznia się zwłaszcza wieczorem. Pocieszam się jednak, że potrzeba w tym względzie cierpliwości, bo w czwartek minie dopiero miesiąc od dnia kontuzji.
Doktorat w Niemczech to nie jest taka prosta rzecz. Trzeba go najpierw napisać, potem zdać egzamin, a następnie jeszcze opublikować. A do tej publikacji potrzeba pokonać sporo biurokratycznych przeszkód. Przez ostatnie trzy tygodnie, korzystając ze zwolnienia z obowiązków zaopatrywania domu na skutek niedyspozycji nogi, udało mi się przygotować doktorat do wydania i dzisiaj dostałem z wydawnictwa wiadomość, że został oddany do druku. Dobra wiadomość. Teraz jeszcze będę musiał tytuł nostryfikować na jakiejś naszej uczelni. Może wtedy będę miał na jakiś czas spokój z biurokracją...? Niestety raczej nie, ponieważ będzie się ode mnie oczekiwało zrobienia habilitacji, a wtedy to dopiero się zacznie...
W porządku, na razie ucieszę się pierwszą napisaną przeze mnie książką :-)
Jak już napisałem, prowadzę na uczelni zajęcia. Jedno z najbardziej dla mnie ciekawych to seminarium pod tytułem "Język jako nośnik wartości etycznych". Sama radość, chociażby dlatego, że wybrałem na nie trochę tekstów, na które już od jakiegoś czasu miałem apetyt. Teraz mogę je sobie przeczytać.
Jedna z takich właśnie książek to "Słowo i realności duchowe" Ferdynanda Ebnera. Ebner to jeden z czołowych, obok Martina Bubera i Franza Rosenzweiga, tzw. filozofów dialogu. Ciekawa jest już sam jego biografia, która odbiega od klasycznych życiorysów filozofów, ponieważ Ebner przez większość życia był wiejskim nauczycielem w austriackim Tyrolu.
Jeden cytat z Ebnera, w którym Ebner wskazuje na to, że człowiek jest istotą dialogiczną ze swej istoty:
"Ponieważ Ja i Ty istnieją zawsze jedynie we wzajemnej relacji, dlatego zarówno jak nie ma całkowicie odizolowanego od Ty Ja, tak i nie dałoby się pomyśleć Ty zupełnie niezależnie od Ja."

w złocistym pokoju

2009-10-31T13:38:00.003+01:00

Zamieszkałem na dobre w nowym pokoju. Pokój jest stary, ale pomalowany w kolorze "złocisty szafran". Piękna nazwa i kolor doskonały. Złotawy odcień żółci, odbijający łagodny złocisty blask, gdy skieruje się na niego światło lampy. Jest bardzo przytulnie, bo pokój wypełniają meble w różnych odcieniach brązu. Mam też stary piec kaflowy, w którym można napalić w chłodne wieczory. Jest tutaj też duże stare biurko, mały bareczek i wolnostojący drewniany wieszak na ubrania. Miłe i klimatyczne miejsce. Mogę się nim teraz nacieszyć do woli, bo zwichnąłem nogę. Trochę wstydliwa sprawa, jeśli wziąć pod uwagę, że uważam się za osobą sprawną fizycznie. Cóż, śliskie skałki wapienne w Jurze są gorsze niż suche alpejskie granie.
Zacząłem zajęcia na uczelni. Dobrze się czuję w roli wykładowcy, tyle tylko, że muszę przygotowywać się z tygodnia na tydzień, z zajęć na zajęcia. Zupełnie tak, jak wtedy, gdy chodziłem jeszcze do szkoły i odrabiałem zadania domowe, uczyłem się na wypadek odpytywania na lekcji czy sprawdzianów. Jest jednak pewna różnica. Teraz nie mam możliwości, żeby sobie odpuścić i liczyć na szczęście. Jeśli się nie przygotuję, to będę świecił oczami na wykładzie.

tak sobie

2009-10-06T16:56:00.003+02:00

Pisanie jest wspaniałe, pod warunkiem, że to pisanie ma jakiś cel. W tej chwili jestem w takiej fazie, w której nie potrafię nawet nic dłuższego napisać. Napisałem doktorat i koniec. Chyba się wystrzelałem z amunicji. Może to mój sposób życia, a może fakt, że mam wyremontowany nowy pokój, ale ciągle coś staje na przeszkodzie, żebym się do niego wprowadził? Może ten stan zawieszenia mnie tak wyjaławia?
Nie wiem. Dużo się dzieje. Mam dużo obowiązków. Zacząłem już zajęcia na uczelni. Poza tym remonty kilku pokoi w domu, więc jest ciągle coś do zrobienia. O zajęciach trudno coś po pierwszych powiedzieć. Trzeba prowadzić je dalej i zobaczyć jak się będą rozwijały.
Wakacje miałem wspaniałe i bardzo, bardzo odpocząłem. Na tyle, żeby bez niepotrzebnych obciążeń stawić czoła nowym zadaniom. Teraz codzienność zaczyna mnie lekko miażdżyć, ale trzymam się póki co całkiem dobrze.

...

2009-07-12T13:25:00.004+02:00

Dzięki za wszelkie życzliwe wsparcie moich zmagań doktorskich!
Udało mi się pomyślnie zdać egzamin i zostaje mi jeszcze dokonać ostatnich poprawek w pracy przed drukiem oraz ją opublikować, abym mógł posługiwać się tytułem. Egzamin bardzo mnie wymęczył, ale świadkowie powiedzieli, że szło mi dobrze. Mnie jednak pozostał jakiś niesmak, dlatego też cieszę się, że już wszystko za mną. Nigdy bym nie wpadł na to, żeby zostawać doktorem filozofii na niemieckiej uczelni. Niezwykłymi drogami jestem prowadzany.
W domu na Małym Rynku zajmuję się robieniem zakupów dla całej wspólnoty i przygotowuję wykłady z nowej dla mnie dziedziny: etyki mediów. A 17. ruszamy na rekolekcje dla młodych do Grabownicy i potem Ignacjańskie Dni Młodzieży. Jest więc co robić. Trochę mi tutaj w Krakowie samotnie się zrobiło, bo powyjeżdżały ważne dla mnie osoby. Jedni już nad dobre, a inni na wakacje. Tak czy inaczej, nie ma z kim pograć we frisbee i poszaleć na rowerze. A tutaj taka piękna niedziela...

raz, dwa, trzy, coś napiszemy

2009-06-16T13:50:00.005+02:00

2 lipca mam termin dysputacji w Monachium. Dysputacja to forma egzaminu doktorskiego, odpowiednik obrony pracy, którą praktykuje się na fakultecie filozoficznym, na którym przyszło mi studiować. Czekają mnie dwie godziny z komisją (oraz ewentualnymi gośćmi spośród grona profesorskiego i studentów tejże szkoły, bo egzamin jest "hochschulöffentlich" - otwarty dla uczelni), podczas których będę mógł przedstawić trzy tezy spośród przygotowywanych przeze mnie obecnie sześciu. Jedna z przedstawianych (dwie spośród przygotowywanych) dotyczą mojego wiekopomnego dzieła o wdzięcznym tytule: "Eine ethisch orientierte Anthropologie. Philosophische Anthropologie von Charles Taylor" (czyli w dowolnym tłumaczeniu własnym "Antropologia z etyką w centrum. Filozoficzna antropologia Charlesa Taylora").
Z tego wynika, że teraz pracuję nad przygotowaniem sześciu wyżej wspomnianych tez. Póki co opracowywałem ciągle jedną. Kilka dni temu zająłem się drugą. Pozostają więc jeszcze cztery, co oznacza w praktyce dwie, ponieważ dwie pozostałe to treść mojej własnej pracy, którą mam raczej dość dobrze opanowaną. Na koniec zostaje zgrabnie je zaprezentować w taki sposób, żeby nie dostarczyć pożywki dla niewygodnych pytań komisji.
Tym chyba jestem w tej chwili najbardziej pochłonięty. W perspektywie mam przygotowanie wykładów, które zaczynam po wakacjach. Jednak tym sobie do czasu egzaminu nie zaprzątam zbytnio głowy.
Mieszkanie na Małym Rynku dostarcza nieustannych atrakcji. Poza tym, że remontowany jest wirydarz - elewacja budynku oraz wymiana nawierzchni, rozpoczął się sezon imprez plenerowych. Oznacza to, że w najlepszym razie tylko w weekend, ale nie rzadko też w ciągu tygodnia, wznoszona jest jakaś scena, na której ktoś coś tworzy. Dla mieszkańców oznacza to, że mają koncert lub jakąś inną imprezę w pokoju. Jak na razie najlepszy był pewien bluesowy zespół, Trebunie Tutki oraz jakiś chór gospelowy. Resztę próbowałem na różne sposoby zagłuszać.
Po moim powrocie z pobytu w Monachium, a wcześniej w Rzymie stwierdzam, że Kraków jest naprawdę pięknym miastem, Czuję się doskonale. Jeśli nie liczyć pewnych problemów z przyzwyczajeniem się do miejscowego klimatu i zanieczyszczenia powietrza. Dobrze mi tutaj.

...

2009-05-18T23:23:00.002+02:00

Blog umiera śmiercią naturalną. Nie bierzcie tego do siebie ;-)

aktualności

2009-03-24T14:16:00.003+01:00

Jestem na Małym Rynku, na trzecim piętrze domu przy kościele św. Barbary. Mieszkam teraz tutaj. Dość długo przebywałem na stałe poza Polską - 3 lata w Rzymie i 4,5 roku w Monachium. Przez cały ten czas jednak, z każdym rokiem coraz jaśniej, wiedziałem, że moim powołaniem jest powrót do Polski i praca z młodymi ludźmi, którym chcę przekazać to, czego się nauczyłem. Mam świadomość, że sporo otrzymałem. Chcę teraz dać to innym. Planując mój powrót do Krakowa, napisałem do przełożonego, że chciałbym mieszkać przy św. Barbarze - w najstarszej jezuickiej rezydencji w Polsce, która dzisiaj należy do jezuitów. Tutaj mieszkał swego czasu Piotr Skarga i Jakub Wójek (w każdym razie ten drugi jest pochowany w krypcie św. Barbary). Okazało się to możliwe, a nawet korzystne dla domu, dlatego też spełniło się moje pragnienie. Dom jest stary i wymaga remontów, ale ma swój zupełnie niepowtarzalny klimat. Powoli się tutaj odnajduję. Zarówno w moim nowym pokoju, który musiałem dostosować do moich potrzeb, jak i w mieście, które zmieniło się od czasu, kiedy mieszkałem w nim 8 lat temu. Potrzebuję jeszcze trochę czasu, żeby się w pełni poczuć u siebie w polskiej rzeczywistości, lecz najgorszy okres mam już za sobą.
Przyjechałem tutaj 1. marca. Przed wyjazdem zdążyłem oddać skończoną pracę doktorską i dopełnić wszystkich formalności. Teraz oczekuję na termin egzaminu doktorskiego, który odbędzie się w Monachium pod koniec czerwca albo z początkiem lipca. Muszę się też do niego przygotować. Dlatego formułuję teraz 6 tez, z których 3 wybrane przez komisję zaprezentuję na egzaminie. Drugie moje zadanie na pierwsze miesiące w Krakowie polega na przygotowaniu zajęć dla studentów naszego fakultetu filozofii. Zacznę je prowadzić od jesieni.
Wygląda na to, że obciążenie związane z końcówką pisania doktoratu osłabiło moją odporność fizyczną. Najpierw ciągnąca się ponad miesiąc choroba, a potem, tydzień po przyjeździe do Krakowa, ospa. Na szczęście przeszedłem ją w łagodny sposób. Napędziłem tylko sporo strachu lekarzom i niektórym współmieszkańcom. W tej chwili już nawet większość śladów po niej zniknęła ze skóry. Widać, że ten doktorat jednak mnie coś kosztował.
Pogoda w Krakowie jest iście "marcowo-garncowa". Wczoraj padał deszcz, było zimno i wiał wiatr. Dzisiaj przed południem świeciło słońce. Po pierwszej zaczął sypać śnieg, a potem znowu było trochę słońca, natomiast przed chwilą ponownie widziałem wirujące białe płatki.
Wracam do pisania tez. Kończę trzecią z nich, a to dopiero połowa. Do końca marca mam je przesłać do zatwierdzenia do Monachium.

2009-02-16T00:16:00.003+01:00

Zdrowie chyba pozwala, przynajmniej takie mam wrażenie. Ciągle jeszcze pokasłuję od czasu do czasu, ale jadę jutro na 4 dni do Doliny Stubai w okolicy Innsbrucka, żeby nacieszyć się zimą i nartami. Jadę sam. I jakoś mi się to zaczęło podobać. Będę miał, jak mój znajomy powiedział, narciarskie rekolekcje.
Udało mi się zakończyć pisanie zasadniczego tekstu pracy. Jeszcze wstęp i zakończenie, w których trzeba wyjaśnić o co mi właściwie chodziło ;-) Ale na razie mam dość patrzenia na moją pisaninę. Nic dziwnego po tygodniowym maratonie pisania połączonego z poprawianiem. To, co jest poszło do ostatecznej korektury i do zatwierdzenia przez promotora. Dlatego mogę sobie pojechać. Korektor i promotor potrzebują trochę czasu, żeby te wypociny przeczytać. Nie zazdroszczę im ;-)
A teraz idę spać, bo jutro pociąg o 7.30.

podsumowanie

2009-01-28T20:07:00.002+01:00

Chyba powoli pozbywam się przy pomocy antybiotyku tej nieszczęsnej choroby. Trzymała mnie przez ponad miesiąc. Nasilała się i wycofywała. Ale była, przede wszystkim jako suchy kaszel. Teraz zostały z niego ostatnie pomruki i bolące żebra. Ponoć to zakwasy w nadwyrężonych mięśniach międzyżebrowych.
Przez ostatni czas wycofałem się całkowicie z życia. Ale pracę pisałem dalej, nawet podczas gorączki i najgorszych ataków kaszlu. Właśnie, pisanie pracy dobiega końca. Jeszcze jakieś 10 stron do końca ostatniego rozdziału, a potem wstęp i zakończenie do całości. Tak niewiele już zostało, ale nie mogę odpuścić, bo to też musi zostać napisane. Doprowadzić do końca to, co pisałem na przestrzeni wielu miesięcy. Ciekawa przygoda. Niezła szkoła.
Dobiega też końca pobyt w Monachium. To będzie w sumie 4 i pół roku. Najdłuższy czas, który jak do tej pory spędziłem w jednym miejscu, odkąd jestem jezuitą. Jeszcze nie wiem co ten czas ze mną zrobił, ale domyślam się, że jestem innym człowiekiem, niż ten, który przyjechał tutaj ponad 4 lata temu z Rzymu.
Czeka na mnie Kraków i zupełnie nowe zadania. Będę przygotowywał się do wykładania studentom filozofii, którą tutaj studiowałem.
A poza tym będę się trochę zajmował naszym domem.
Ale to już za niedługo. Tymczasem trzeba jeszcze przyłożyć się do pisania. Potem, jeśli zdrowie pozwoli, pojadę na kilka dni na narty. Nie mam żadnego towarzystwa, więc zupełnie sam w tym roku. Chyba, że ktoś pojedzie ze mną?

...

2009-01-11T00:36:00.000+01:00

Idę ulicami
Jest zimno
Ale ja jestem dobrze ubrany
Nie mam nic
Jestem
Po prostu jestem
To wszystko, co mam
Poza chorobą
Której chcę się wreszcie pozbyć

śmierć i miłość

2009-01-09T12:45:00.005+01:00

Zainspirował mnie Woj zdaniem z Dead Man Walking: "W obliczu śmierci poznałem co to miłość".
Śmierć jest miarą i probierzem miłość. W jej obliczu można dopiero rozpoznać prawdziwą miłość. Tak, prawdziwą, nie boję się tego słowa. Bo śmierć jest prawdziwa. Nic nie ma większej mocy pozbawiania złudzeń, aniżeli ona.
Dwa zdania, które to wyjaśniają: "Nie ma większej miłości, niż ta, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich", "Bo jak śmierć potężna jest miłość". Nie ma bardziej radykalnego wyznania miłości, niż stwierdzenie: "Dziś jestem gotów oddać za Ciebie życie". Tak ponoć mówili do siebie Indianie z pewnego plemienia. Oddać za kogoś życie nie musi z miejsca oznaczać umrzeć za kogoś, choć to jest ostatecznym znaczeniem tego wyrażenia. Można oddać za kogoś życie, dając mu siebie, zapominając o sobie, wyzbywając się siebie dla niego. I nie chodzi tutaj o jakiś rodzaj cierpiętnictwa i samoudręczenia. Tutaj chodzi o bycie dla kogoś, które afirmuje życie drugiego, nawet za cenę własnego życia. Ostatecznie nie tylko śmierć okazuje się być miarą i probierzem miłości, ale miłość okazuje się być jedyną rzeczywistością, w świetle której śmierć może nabrać sensu. Bo miłość nie jest potężna jak śmierć, ona jest od niej potężniejsza...

dobranoc

2008-12-22T23:51:00.003+01:00

Piszę i piszę. Mam 151,6 strony. Myślałem, że skończę mając 160, ale widzę, że do końca zostało jeszcze trochę więcej. Do wyjazdu do Polski po świętach mi się nie uda. Jadę do Nowego Sącza, jak zwykle. To już ostatnia wizyta z Monachium, bo mój pobyt tutaj się kończy. Zostaję do początku marca. Potem jeszcze wrócę na obronę pracy. Jakiś wirus próbuje mnie rozłożyć, ale na razie walczę. Zaraz będę się leczył gorącą herbatą z leczniczą dawką bułgarskiej rakiji, której litr dostałem dzisiaj od kolegi doktoranta. On jest Niemcem, ale jego dziewczyna pochodzi z Bułgarii i od jej rodziciela otrzymał cały kanister tegoż wspaniałego trunku. Dodam na marginesie, że to cholerstwo jest mocniejsze niż Łącka. Zobaczymy jak działa.

Aktualizacja na koniec dnia 23 XII.
Dzisiaj dokonałem zmiany formatowania i okazało się, że nie mam 151,6 stron, lecz 140 ;-) Tym sposobem może jednak zmieszczę się w zaplanowanych 160 ;-)

śmiech to zdrowie

2008-12-16T15:10:00.003+01:00

Ten teledysk może dostarczyć sporą dawkę śmiechu. Pod warunkiem, że ktoś nie ma uczulenia na twórczość Sepultury. Najzabawniejszy dla mnie moment przychodzi pod sam koniec, dlatego warto cierpliwie poczekać. Trzeba słuchać i oglądać :-)

budować mosty jako pontifex minimus

2008-12-16T00:51:00.004+01:00

Do pewnego momentu mojego życia, jeszcze do całkiem niedawna, uważałem, że polityka to gówno, którego lepiej się nie tykać, bo można się przy okazji pobrudzić i przejść jego smrodem. Dlatego też nie czytałem gazet, ani też z reguły nie oglądałem wiadomości. Jednakże przedłużający się pobyt za granicą sprawił, że, spragniony wieści z rodzinnego kraju, zacząłem zaglądać na różne portale informacyjne. I... wciągnąłem się. Zacząłem wyrabiać sobie moje zdanie na temat sytuacji politycznej i najnowszej historii mojego kraju. Moje poglądy na ten temat przybrały konkretne kształty. Nie będą tutaj ich wyłuszczał, bo nie o to chodzi. Chodzi mi natomiast o to, że w procesie dochodzenia do nich wciągnąłem się mentalnie w spory, które przebiegają wzdłuż i wszerz naszego społeczeństwa. Zaangażowałem się intelektualnie i emocjonalnie. Teraz jednak, kiedy już wiem na czym stoję, odkryłem na nowo prawdę, do której już nie raz dochodziłem, żeby następnie o niej zapomnieć. Moim zadaniem jest działanie na rzecz pojednania, w najróżniejszych formach. Oczywiście, że nie chodzi o pojednanie polegające na zatarciu różnic i zapomnieniu kwestii spornych. Albo machnięciu ręką na zło wyrządzone. Na zło nie da się machnąć ręką, a jego przemilczanie nie przyniesie żadnego dobrego owocu. Jednak celem nie jest kara, którą przecież tak trudno oddzielić od zemsty. Celem jest ostatecznie możliwość pojednania - życia w jednym społeczeństwie. Jeśli nie razem, to przynajmniej obok siebie, bez wzajemnej wrogości. Bo przecież niewiele dobrego da się zrobić, jeśli we wszystkim działa się przeciwko sobie.

klasztor, nordyk i Rilke

2008-11-25T11:44:00.007+01:00

Koniec zeszłego tygodnia spędziłem w klasztorze Benedyktynek w Bernried nad Jeziorem Sztarnberskim (Starnbergersee). Byłem tam ostatnio we wrześniu, o czym pisałem. Piękny czas odcięcia od filozoficznej celi, od biurka przy którym tyle godzin dziennie spędzam i od sieci, w którą daję się czasem za bardzo wciągać.
Poza tym dostałem tam kilka prezentów. Oprócz dobrego jedzenia - benedyktyńska kuchnia zakonna ma ponad tysiącletnią tradycję -, pięknego gregoriańskiego śpiewu liturgii godzin, otrzymałem też porę roku, którą chyba najbardziej kocham. W nocy z piątku na niedzielę spadł pierwszy śnieg i utrzymał się przez cały pobyt. Krajobraz był bajkowy. W sobotę trochę mroczny i pochmurny, ale za to w niedzielę wiatr przeganiał chmury i pozwalał błękitowi nieba odbijać się w tafli jeziora, przemieniając kolor wody z brudno-burego w niebieski. To wszystko w oprawie bieli i gór, które z powodu niezwykłej przejrzystości powietrza były jakby na wyciągnięcie dłoni.
Nie mogłem się powstrzymać, żeby nie spróbować czy jestem prawdziwym morsem i nordykiem czy tylko sobie to wmawiam. Ubrałem się więc dość lekko, jak do biegania, zabrałem ze sobą ręcznik oraz kąpielówki i pobiegłem do jeziora. Raz kozie... ups - baranowi śmierć. Rozgrzany biegiem przeskoczyłem furtkę zamykającą dostęp do prywatnego klasztornego pomostu (nie chciałem brać od Sióstr klucza, żeby ich nie przerażać moim szaleństwem). Rozebrałem się, natarłem śniegiem, za przykładem morsów, których widziałem kiedyś w wiadomościach, i wszedłem do wody. Wszedłem bez najmniejszych problemów... i szybko poczułem jak zaczynam tracić czucie na całej powierzchni skóry. Nie zraziłem się, popływałem jakieś 2-3 minuty zastanawiając się czy zanurzyć głowę czy nie. Zanurzyłem raz na próbę i wyszedłem z wody, żeby stanąć na pokrytym śniegiem pomoście. Wycierałem się stojąc na śniegu. Właściwie tego się najbardziej wystraszyłem, bo zacząłem tracić czucie w stopach stojąc tak na śniegu. Dlatego co prędzej założyłem skarpetki i buty.
Zadowolony wróciłem do domu obserwując czujnie mój organizm. Czułem się świetnie i nawet nie pojawił się u mnie za bardzo katar. Dlatego w niedzielę powtórzyłem sprawę, pozostając tym razem w wodzie około 5 minut. Wspaniałe to było uczucie - pływać w jeziorze i patrzeć na to piękne niebieskie niebo oprawione bielą kształtów gór, które wydawały się tak bliskie. Gdybym mieszkał nad jeziorem, chodziłbym regularnie pływać przez cały rok (no, poza bardzo wietrznymi lub deszczowymi dniami, bo wiatr jest najgorszą rzeczą, kiedy się wyjdzie z wody, nie mówiąc o deszczu, bo wtedy nie ma mowy o wyjściu z wody).
Ciekawie się złożyło, że czytam ostatnio "Księgę godzin" Rilkego, która nawiązuje swoją tematyką do życia mnichów. Wziąłem tomik ze sobą i udało mi się przetłumaczyć w klasztornych murach kolejny fragment. Wciągnęło mnie to czytanie i tłumaczenie "Księgi godzin". W końcu, skoro ostatnimi czasy nie piszę własnych wierszy, mogę przynajmniej zajmować się poezją w ten sposób - zgłębiając warsztat kogoś takiego jak Rilke. Tłumacząc próbuję oddać nie tylko sens wierszy, ale też coś z ich formy, zwłaszcza strukturę rymów - na ile mi pozwala różnica języków i moje możliwości.

Sąsiedzie ty, mój, Boże, jeśli ci czasami
długą nocą głośnym pukaniem przeszkodzę, -
to dlatego, że twojego oddechu nie słyszę
i wiem: Jesteś sam w sali.
A jeśli czegoś ci trzeba, nie ma nikogo,
by twojemu pragnieniu coś do picia podać:
Ja zawsze nasłuchuję. Delikatnie daj znać.
Jestem całkiem blisko.

Jedynie cienka ściana jest pomiędzy nami,
przez przypadek; bo przecież może być:
że jedno wołanie twoimi lub moimi ustami –
jest w stanie ją zburzyć
zupełnie bez hałasów czy dźwięków.

Z twoich jest ona zbudowana obrazów.

A twoje obrazy stoją przed tobą jak imię.
A kiedy światło na raz się we mnie zapala,
przez co rozpoznaje cię moja głębia,
jako odblask na ich ramach się marnuje.

A moje zmysły, co szybko stają się tępe,
bez ojczyzny są i od ciebie z daleka.

Du, Nachbar Gott, wenn ich dich manchesmal
in langer Nacht mit hartem Klopfen störe, -
so ists, weil ich dich selten atmen höre
und weiß: Du bist allein im Saal.
Und wenn du etwas brauchst, ist keiner da,
um deinem Tasten einen Trank zu reichen:
Ich horche immer. Gieb ein kleines Zeichen.
Ich bin ganz nah.

Nur eine schmale Wand ist zwischen uns,
durch Zufall; denn es könnte sein:
ein Rufen deines oder meines Munds -
und sie bricht ein
ganz ohne Lärm und Laut.

Aus deinen Bildern ist sie aufgebaut.

Und deine Bilder stehn vor dir wie Namen.
Und wenn einmal das Licht in mir entbrennt,
mit welchem meine Tiefe dich erkennt,
vergeudet sichs als Glanz auf ihren Rahmen.

Und meine Sinne, welche schnell erlahmen,
sind ohne Heimat und von dir getrennt.

dalej Rilke

2008-11-18T14:49:00.004+01:00

Kolejny fragment z Liturgii godzin (Księgi godzin):

Gdyby choć raz tak całkiem cicho było.
Gdyby tak przypadkowe umilkło
i nieokreślone, oraz pobliskie śmiechy
gdyby odgłosy, które czynią moje zmysły,
w czuwaniu tak bardzo mi nie przeszkadzały -:

Wtedy mógłbym tysiąckrotną
po twój kres cię myśleć myślą
i posiąść cię (na czas, jak uśmiech długi),
by obdarować całe życie tobą
jak jednym wielkim „dzięki”.

Wenn es nur einmal so ganz stille wäre.
Wenn das Zufällige und Ungefähre
verstummte und das nachbarliche Lachen,
wenn das Geräusch, das meine Sinne machen,
mich nicht so sehr verhinderte am Wachen -:

Dann könnte ich in einem tausendfachen
Gedanken bis an deinen Rand dich denken
und dich besitzen (nur ein Lächeln lang),
um dich an alles Leben zu verschenken
wie einen Dank.

trochę sztucznie

2008-11-16T11:18:00.007+01:00

Nie jestem miłośnikiem dramatów ani filmów, w których od początku widać jak wszystko nieuchronnie zmierza ku tragicznemu końcowi. Nie wytrzymuję tego napięcia. Chyba życie samo w sobie jest dostatecznie tragiczne i dramatyczne. Wolę czarne komedie, jeśli już.
Patrzę raczej na jasne strony życia, na światło, które rozbłyska nawet w największym mroku. Szyderstwa w stylu Monty Pythona tylko mnie w tej postawie utwierdzają. „Światłość w ciemności świeci, a ciemność jej nie ogarnęła” uczyniłem swoim credo.
Dlatego też męczy mnie na dłuższą metę dramatyczność i patos w sztuce – w każdej jej dziedzinie. Może nie jestem sam dostatecznie artystą, żeby go zrozumieć? Może uciekam przed okropnościami świata w mój mały ciepły „domek na prerii”?
Nie widzę w muzyce jakiegoś świętego, nietykalnego misterium, w którym ma się odzwierciedlić dramat życia. Ona jest dla mnie sposobem na bycie ze sobą, z innymi i ze światem, ratunkiem przed szaleństwem – dlatego sama nie może mnie w szaleństwo wpędzać, lecz raczej z niego wyprowadzać.
Może dlatego trudno mi jest czasem zrozumieć prawdziwych artystów?
Z drugiej strony wiem, że już nie raz pomogłem niektórym z nich wyrwać się z ruchomych piasków ich sztu(k)cznych dramatów.

Ps. Mam 128 stron i piszę dalej :-) Polecam też ciekawy wywiad na niedzielę, lub wolny moment w ciągu tygodnia.
PPs. Jeszcze fragment Rilkego, z jego "Liturgii godzin"(Stunden-Buch), z Pierwszej Księgi, który jest dobrym posłowiem do powyższego tekstu. Nie znalazłem polskiego tłumaczenia, dlatego sam je z przyjemnością zrobiłem.

Kocham mroczne godziny mojego istnienia,
W których się własne zmysły zanurza;
w nich, jak w dawnych listach czeka
moje codzienne życie, którego już nie ma
otwarte i przezwyciężone jak legenda.

Z nich to czerpię wiedzę, że przestrzenią
dla drugiego poza czas sięgającego życia dysponuję.
I czasem jestem jak to drzewo,
które ponad grobem dojrzale i upojnie
zmarłego chłopca spełnia to właśnie marzenie,
(jego ciało w objęciu tamtego ciepłych korzeni)
które on zaprzepaścił przez smutek i pieśni.

Ich liebe meines Wesens Dunkelstunden,
in welchen meine Sinne sich vertiefen;
in ihnen hab ich, wie in alten Briefen,
mein täglich Leben schon gelebt gefunden
und wie Legende weit und überwunden.

Aus ihnen kommt mir Wissen, daß ich Raum
zu einem zweiten zeitlos breiten Leben habe.
Und manchmal bin ich wie der Baum,
der, reif und rauschend, über einem Grabe
den Traum erfüllt, den der vergangne Knabe
(um den sich seine warmen Wurzeln drängen)
verlor in Traurigkeiten und Gesängen.

dwa oblicza jesieni

2008-10-28T17:34:00.001+01:00

Znowu wygrzebane z archiwum. Pogodowo na czasie.

Powietrze jeszcze ciepłe i pełne
Wibrujących wegetacją zapachów
Na horyzoncie zamglone góry
Nad które nadciągają już
Nabrzmiałe deszczem tumany
Zwiastuni końca
Mieniącej się kolorowym złotem
W oprawie rozjaśnianego bielą błękitu
Jesieni
I nadejścia jej
Chłodnym deszczem do naga rozbierającej
Siostry

...

Świat stracił już prawie wszystkie kolory
Przeważa brunatność i szarość wypłowiałego nieba
Wiatr szarpie niemiłosiernie wzbijając szeleszczące tumany
Deszcz dokańcza dzieła
Zamieniając ostatnie wspomnienia wstydu drzew
W ziemistą masę, co u początku kolejnego cyklu
Wyżywi jej zielonych następców
Wszystko stało się brzydkie
Aby przygotować nas na gorzkie wyzwolenie
Pięknej, lecz chłodnej bieli

powrót do przeszłości

2008-10-26T14:40:00.003+01:00

Znowu słucham Cure'ów. Zacząłem czytać moje dawne zapiski, z których część znalazła się na pierwszym, onetowym, blogu. Oto dwa znaleziska. Jedno liryczne, drugie filozoficzne. Liryczne to wiersz, który napisałem z myślą o mojej rzymskiej miłości, dlatego ma też włoską wersję. Podoba mi się to, co napisałem. Niech to będzie bonus dla tych, którzy tu zaglądają, a nie mieli okazji go nigdy przeczytać, albo już go zapomnieli.

piękna czarnowłosa
czarnooka wolności
córo tysiącletniego ludu

odnowiłaś we mnie
ślad wiecznej
prawdziwej miłości

jak mam cię samej nie kochać
słoneczny promieniu
morskie oko
konwalio
azadeh

bellissima bruna
libertà d’occhi neri
figlia del popolo antico

mi hai fatto rivivere
il tocco dell’eterno
vero amore

come non dovrei amarti
raggio di luce
lago cristallino
fiore bianco
azadeh

Tekst filozoficzny to taka mini refleksja zainspirowana Charlesem Taylorem, z którego piszę pracę. Ten tekst to jeden z pierwszych śladów naszej intelektualnej znajomości.

Istota. Żywa czy filozoficzna?
Język jest nasz, czy my jesteśmy języka?
Cóż masz, czego byś nie otrzymał?
Byt kształtuje świadomość?
Jeśli ideał istnieje, jest bytem realnym,
To ją kształtuje.
Jest realny, jeśli jest w nas obecny.
Wtedy ma moc kształtowania naszej świadomości.
Wtedy jest bytem.
Myśli i uczucia, które są w nas są bardzo realne.
Czasem bardziej realne niż cała obiektywna rzeczywistość.
A więc rację mieli idealistyczni realiści?
Oczywiście ideał musi być jakoś zdjęty z istoty.
Jak miara, wyrażona w liczbach, które są abstraktami.
Naprawdę zdrowy człowiek to zbiór cech
Nie jakiegoś jednego konkretnego osobnika, ale wielu.
Tak samo z każdym ideałem.
Jest on asymptotą.
Linią na horyzoncie, do której się ciągle zmierza.
Jest istotą. Nie żywą, ale filozoficzną.

rzeczy, miejsca i ludzie. nade wszystko ludzie

2008-10-24T23:55:00.007+02:00

Wyciągnąłem dzisiaj z przepastnej szuflady mojego biurka kilka płyt z muzyką znajdujących się w okładce na kształt książki: The Cure "Join the Dots. B-Sides&Rarities 1978-2001 Fiction Years".
Zrobiłem to, ponieważ tej nocy słuchałem Cure'ów. Pierwszy raz od dawna. Od kiedy usłyszałem ich pod koniec podstawówki, nie przestałem ich słuchać do końca liceum. Słuchaliśmy ich w sprowadzonym z USA samochodzie prowadzonym przez urodzonego w Rumunii (Siedmiogrodzie) Węgra, wracając nocą przez Austrię do Monachium. Jechaliśmy około 2 w nocy z Bolzano - stolicy włoskiego Południowego Tyrolu. Cure'ów puścił Niemiec urodzony w Karl-Marx-Stadt, które obecnie wróciło do pierwotnej nazwy - Chemnitz. Jest jezuitą i filmowcem. Wracaliśmy właśnie z Bolzano, gdzie odbył się pokaz jego filmu na temat międzyreligijnych rekolekcji prowadzonych na terenie Obozu w Oświęcimiu.
On też słuchał w swojej młodości Cure'ów.
Dlatego właśnie dzisiaj sięgnąłem po ten zestaw płyt, który podarowali mi włoscy studenci - skauci. Asystowałem w Rzymie ich grupie przez dwa lata.
A Robert Smith z ekipą wypuszczają swoją 13 płytę.

jesienne impresje

2008-10-20T00:33:00.002+02:00

Przez ostatnie dni miałem okazję oglądać najpiękniejsze dni jesieni. Zwłaszcza poprzednia niedziela była pod tym względem nie do przebicia. Cudowne kolory drzew, temperatura w słońcu taka, jaką chciałoby się chyba mieć zawsze, czyli nie narzucające się ciepło. Nie wiem dlaczego dokładnie nadano takim okolicznościom pogodowym nazwę „babie lato”, ale do mnie ona zaczęła przemawiać. Stało się to, kiedy została wydobyta z okrywającej ją skorupki przyzwyczajenia. „Babie lato” jakoś nigdy nie skłaniało mnie do zastanowienia nad swoim znaczeniem, dopóki nie usłyszałem jego odpowiednika w języku niemieckim. Bo po niemiecku jest tak samo, ale po niemiecku, co skłania do zatrzymania się nad znaczeniem słów. „Altweibersommer”, tak to brzmi, czyli „lato starych niewiast”, czyli „babie lato”. W polskim wyrażeniu nie chwytałem nigdy określenia wieku. A w niemieckim sprawa jest jasna: „Lato starych bab”. To wszystko wyjaśnia. Takie nieszkodliwe lato, kiedy sterane wiekiem i przeżyciami kobiety mogą wygrzewać swoje kości w słońcu, bez obawy, że na nim zasną i dostaną udaru.

Tak więc, zeszła niedziela była wspaniałym przykładem „złotej polskiej jesieni” na bawarskiej ziemi. Moi kochani znajomi zabrali mnie na wycieczką w okolice Jeziora Sztarnberskiego (Starnbergersee). Cudowne przeżycia wizualne. Dla mnie dodatkowe przeżycie w postaci kąpieli w środku października – woda miała 12,6 stopni. Niektórzy twierdzą, że to bardzo fajna temperatura do kąpieli, ale jakoś byłem jedynym kąpiącym się, którego widzieliśmy w owym dniu. W każdym razie pięknie było zobaczyć panoramę Alp Bawarskich, ciągnących się na Południe jeziora położonego między Monachium a Alpami, ze spokojnej tafli wody.

W związku z tymi wszystkimi zeszłotygodniowymi przeżyciami, bardzo chciałem w tę niedzielę, która stała się takim tradycyjnym już dniem wycieczek, zobaczyć piękną „złotą polską jesień” w górach. Tym razem znajomi mieli inne plany. Moja determinacja była jednak tak wielka, że wyciągnąłem ze sobą kolegów i pojechaliśmy w okolice Tegernsee. To jest kolejne jezioro w Bawarii, położone jednak w sposób niezwykle malowniczy pomiędzy górami przypominającymi trochę nasze Beskidy, tyle że wyższymi.

Okazało się niestety, że przez ostatni tydzień większość liści spadło z drzew. Nic to. I tak było pięknie. Idąc od jednego mniejszego jeziora do wspomnianego Tegernsee, poruszaliśmy się przez większość czasu w lesie. Lesie niezwykłym. Nie było bowiem dzisiaj prawie w ogóle wiatru. Gęsty dywan liści pokrywał ziemię i w powietrzu unosił się ich zapach. W miejscach ocienionych wilgotny, w miejscach odsłoniętych suchy, ponieważ przez kilka ostatnich dni świeciło słońce. Las układał się do zimowego snu. Wchłaniał w siebie blask słońca, który aż do wiosny nie będzie już więcej tak ciepły. Zastygł w bezruchu, wyciągnął się jak kot (lub, nie przymierzając stara baba) w słońcu i grzał się.

Najpiękniejszy był jednak widok jeziora, który ukazał się naszym oczom przy końcu wędrówki. Błękitne, skąpane w słońcu, otoczone jeszcze ciągle zielonymi górami (łąki mają wciąż zielony kolor, choć jest to zieleń mniej intensywna) i szczątkowo jeszcze kolorowymi lasami, z bielą pojedynczych żagli i białym wycieczkowym statkiem przecinającym przez sam środek delikatnie zmarszczoną taflę wody.

Nie zrobiłem żadnego zdjęcia, ale może ten opis wywoła więcej wrażeń?

Mam 115 stron pracy. Nie chodzę jedynie na wycieczki i dni zamykające Oktoberfest.

niekonsekwencja

2008-10-06T23:46:00.004+02:00

Dalej nie lubię Oktoberfestu z całą jego otoczką. Ale wczoraj zostałem nań podstępnie wyciągnięty. W ostatni dzień... Straszne - złamałem jedną z moich niewielu zasad. Ale wszystko przez dziewczyny. A właściwie jedną, która umówiła się ze mną na wieczór, po mszy studenckiej, którą wzorowo, choć, jak zwykle u studentów, na poły chaotycznie odprawiłem. Mieliśmy się spotkać i pogadać, bo nie widzieliśmy się od czerwca. A tutaj, zamiast jednej dobrej znajomej zjawiły się dwie, w tym jedna, której w ogóle nie znam i oznajmiły mi, że idziemy na Oktoberfest, bo one mają bon na jedzenie, który trzeba wykorzystać... Broniłem się mężnie, ale była to walka skazana na niepowodzenie, bo one wiedziały czego chcą, a ja nie chciałem z powodu jakiejś dziwnej zasady odwrócić się na pięcie i pójść do domu zostawiając po sobie niesmak. Poszedłem marudząc trochę. Kto mnie zna wie, że kiedy chcę trudno mnie w marudzeniu prześcignąć. Okazało się jednak, że ostatni wieczór na Oktoberfeście był dość spokojny. Namioty, w których odbywa się zasadnicze pijaństwo były na szczęście pełne. Dlatego pozostawiliśmy nieznaną mi koleżankę w namiocie Paulanera, gdzie czekało na nią jakieś towarzystwo. Ja chciałem się w tym momencie urwać, bo w namiocie impreza będąca kwintesencją tego, czego nie lubię na całego. W tle niemiecki szlagier a ludzie stoją z kuflami na ławkach. Myślałem, że wszystkie dziewczyny zostaną, a ja sobie pójdę. Ale, okazało się, że miejsce były tylko dla jednej. Dlatego wyszliśmy szukać miejsca poza namiotem. A tam całkiem sympatycznie. Pod gołym niebem, lecz z grzejnikami gazowymi, bez tłoku, ludzi stojących na ławkach i niemieckich szlagierów. Zjedliśmy w trójkę pół kurczaka, wypiliśmy trochą piwa, porozmawialiśmy na jakieś poważne i mniej tematy i poszliśmy sobie. Po drodze jeszcze skorzystałem z faktu, że było tam dużo stoisk, gdzie sprzedawano kanapki z rybą. A już dawno nie jadłem dobrego śledzia. Potem udało nam się nawet jakoś wejść do metra i przetrwać główną falę uderzeniową pijanych, którzy zresztą w dużej części wysiedli na dworcu głównym, czyli po przejechaniu zaledwie jednej stacji.
A poza tym co? Praca rośnie powoli, ale systematycznie. Mam 107 stron. Trzeba będzie już powoli zacząć zniżać wysokość lotu, bo do lądowania już bliżej niż dalej.
Zrobiła się też ładna jesień i mam świeże kasztany w pokoju.

herbata i ciemna strona oktoberfestu

2008-09-20T17:31:00.006+02:00

Jeśli chcecie kupić doskonałą, mocną jak żadna, o pełnym aromacie herbatę ekspresową to polecam z całego mojego miłującego herbatę serca irlandzką herbatę Lyons Gold Blend. Herbata jest świetna, ale tak mocna, że trzeba do niej dodawać mleka, albo parzyć ją przez góra 40 sekund. Jeśli chcecie ją kupić, to obawiam się, że trzeba będzie pojechać do Irlandii (chyba, że są jakieś internetowe sklepy, lub macie kogoś, kto ją wam może stamtąd przywieźć), chyba że... mieszkacie w Monachium. Wtedy wystarczy odwiedzić irlandzki pub o wdzięcznej nazwie Shamrock (czyli po celtycku czterolistna koniczyna) i zapytać po angielsku barmana czy nie mają czasem na składzie tejże herbaty. To jeden z moich małych monachijskich sekretów. Właśnie sobie tęże herbatę z mlekiem popijam.
Poza tym w Monachium zaczął się Oktoberfest. Przerażająca sprawa - udręka dla miasta, ale ktoś na tym zarabia grube pieniądze i w ostatecznym rozrachunku całe miasto też. Tylko spokojni mieszkańcy miasta nie są z tej imprezy zbyt zadowoleni. Zapchane przez prawie cały miesiąc przez nieprzeliczone tłumy, a w niektórych momentac wręcz sparaliżowone przez pijaną wielojęzyczną tłuszczę metro. Pijani kobiety i mężczyźni snujący się po mieście o dowolnej porze dnia i nocy. Mężczyźni ubrani w skórzane krótkie spodnie i getry, a kobiety w stylizowane ludowe sukienki, które przypominają nierzadko ubranie karczemnej dziewki dzięki głębokości dekoltu i długości sukni (choć może wolę już tę wersję ubrania "dziewczęcego" od współczesnej mody a la viva). Wszędzie można natknąć się na butelki po piwie bądź kufle, tudzież resztki jedzenia (czasami już częściowo strawione), z usuwaniem których nie nadążają nawet sprawne monachijski służby czuwające nad czystością miasta.
Ja sam lubię czasem zaimprezować, byłbym hipokrytą, gdybym tego nie przyznał, ale niezbyt miłym przeżyciem, już nawet na poziomie czysto estetycznym, jest mieszkanie w mieście, gdzie przez parę tygodni panuje masowe pijaństwo i towarzyszące mu "atrakcje".
A o co w tym wszystkim chodzi? Spodziewanych jest 6 milionów odwiedzających w tym czasie. Jeśli dodam, że cena litrowego kufla piwa (a tylko w takich sprzedaje się piwo podczas w słynnych namiotach na monachijskich błoniach) oscyluje wokół 8 euro, wszystko stanie się jasne.

nie wiem co

2008-09-10T16:06:00.004+02:00

Melancholia mnie dopadła. A w każdym razie co do pisania bloga. Odzwyczaiłem się zupełnie i kiedy zainspirowany pojawieniem się notek u innych, chcę coś napisać, to nie wiem nawet o czym. Dużo różnych spraw się dzieje, ale opisywanie ich na blogu mnie nie pociąga. Napiszę więc cokolwiek.
Piszę pracę - mam 92 strony. Nigdy bym nie uwierzył, że jestem w stanie napisać tak długi tekst.
Koniec zeszłego tygodnia to przerwa w pisaniu bloga związana ze szczególną okazją. Moja bardzo dobra koleżanka z liceum, jedna z tych, z którymi zdarzyło mi się nawiązać głębszą relację, wychodziła za mąż. Tak się złożyło, że jej wybrankiem jest Niemiec. Tak więc byłem idealnym kandydatem do błogosławienia tego związku. Ciekawe przeżycie - ślub dwujęzyczny. Dwa kazania, pytania i przysięga w dwóch językach, to samo z życzeniami. Wszyscy byli zadowoleni, ja też, choć dużo mnie ten ślub kosztował wysiłku. Najśmieszniejszy moment: Mówiłem od nich "państwo młodzi" (bo zapomniałem o określeniu nowożeńcy), co mogło brzmieć z leksza ironicznie, bo są w moim wieku. Najbardziej przerażający: Ewangelię odczytałem po niemiecku zgodnie z ich życzeniem, razem z zaśpiewanym wstępem i zakończeniem, po których zapadła lekka konsternacja ;-) Rodzina oblubieńca jest bowiem protestancka, a Polacy skąd mieli wiedzieć jak odpowiedzieć na "Der Herr sei mit Euch!".
Sven - mąż koleżanki - zdecydował się zamieszkać w Polsce. Ma już pracę, w której przyda mu się niemiecki, ale musi się nauczyć (sic!) naszego języka. Szacunek!
Ciągle czekam jeszcze na ostatecznie obrobione efekty naszej lipcowej sesji nagraniowej Korzenia. To tyle.

krótko

2008-08-19T22:00:00.001+02:00

Zamilkłem tutaj, ale to dlatego, że dużo się działo. Relacja z jednego z wydarzeń na blogu Korzenia.

2008-07-10T17:15:00.004+02:00

Jestem w Nowym Sączu i cieszę się każdym dniem. Nie są to być może wakacje w klasycznym rozumieniu, bo mam sporo intensywnych zajęć. Nagrywamy nową płytę Korzenia i to jest dość wyczerpujące, nawet kiedy samemu nic się w danym momencie nie nagrywa. Płyta zapowiada się dobrze. Tym razem muzykę tworzą instrumentaliści - młodzi Sądeczanie, a śpiew także młode Sądeczanki. Zdradzę tylko, że płyta nie jest zupełnie autorska, ponieważ są to dobrze każdemu znane utwory w nowych aranżacjach. Sporo reggae - jakżeby inaczej.
Jest szansa, że w Starej Wsi na IDMach będzie można usłyszeć parę z nich na żywo.
Poza tym spotykam się z bliskimi osobami i to jest bardzo miłe.
W sobotę będzie chrzest małego Człowieka, o którym pisałem w poprzedniej notce. A w niedzielę jeden z moich dobrych kolegów będzie miał pierwszą mszę w Sączu. A mi przypadnie na niej zaszczyt mówienia kazania :-)

wdzięczność

2008-06-23T15:17:00.004+02:00

Bóg i niektórzy ludzie zdumiewają mnie swoją dobrocią. Gdybym próbował się im odpłacić za to, co od nich otrzymałem, nie dałbym rady. Dlatego pozostaje mi wdzięczna modlitwa i bycie dobrym dla innych na miarę moich możliwości.
Cudownie jest też spotkać się z maleńkim kilkumiesięcznym dzieckiem. Co prawda trudno jest czasem je zrozumieć i nie zawsze da się odpowiedzieć na jego potrzeby (w końcu nie każdemu dane jest być karmiącą matką), ale można za to w sposób nieograniczony okazać mu czułość. Dzieci są dla nas szansą odkrycia na nowo w sobie czułości. Potrafią w ten sposób nauczyć nas być czułymi także dla dorosłych. A czułość jest czymś wspaniałym - ta okazywana i ta otrzymywana.
Doktorat zszedł przez ostatni tydzień na dalszy plan. Intensywne życie "rodzinne" wyparło wszystko inne. Ale teraz wracam do pisania. Mam czas do 1 lipca, kiedy to udaję się do Polski, gdzie będę do 7 sierpnia.

koniec szczegółów

2008-06-02T23:22:00.003+02:00

Znowu wypisuję się pisząc pracę. Nawet mi później nie przychodzi do głowy pomysł, żeby pisać na blogu. W Monachium trwa lato w najlepsze. Przesiaduję w moim pokoju boso, żeby się trochę schłodzić. Przyjemny to jest czas, bo przypomina mi letnie sesje egzaminacyjne w Rzymie, kiedy uczyłem się w podobnych a nawet wyższych temperaturach i wychodziłem na spacer o 24, kiedy to wreszcie powietrze choć trochę chłodziło. No, nie jest jeszcze aż tak gorąco, ale mój pokój, który znajduje się pod dachem nagrzał się bardzo szybko i jest w nim stała letnia temperatura.
Praca idzie do przodu. Chociaż mam deficyt 10 stron w stosunku do pierwotnego planu - jest 60 a miało być 70 w tym czasie. Ale mimo wszystko się cieszę z wyniku.
Słucham ostatnio zespołu Benjamin Gate, którego CD sprowadziłem przez internet. Jedynie w ten sposób dało się coś dostać, bo jest to kapela tzw. chrześcijańska i do tego już nie istnieje. Ale serdecznie polecam tym, którzy lubią rock i kobiecy wokal. Kapela pochodzi z RPA nawiasem mówiąc.
Nadszedł też czas na przedstawienie ostatniego szczegółu. Trochę to trwało w sumie ;-)
Urodziłem się i spędziłem 19 pierwszych lat mojego życia przede wszystkim w Katowicach. Jako dzieciak - jedynak lubiłem oglądać telewizję - różne programy edukacyjne i bajki. W moim dzieciństwie mieliśmy w telewizji 2 polskie kanały, ale u nas można było jeszcze złapać TV Ostrava. Lubiłem ją oglądać, bo było tam więcej bajek i czasem jakieś filmy, a poza podobało mi się brzmienie czeskiego języka. Nauczyłem się go w ten sposób całkiem dobrze rozumieć. Do tego stopnia, że rozumiem lepiej czeski niż słowacki, chociaż wszyscy twierdzą, że słowacki jest do polskiego bardziej podobny :-) Byłem też ze dwa razy na koloniach czy obozach na Słowacji. Na jednym z nich zaprzyjaźniłem się z Czechem, który miał na imię Martin ;-) To było dla mnie pasjonujące słuchać go, kiedy mówił w swoim języku i rozmawiać z nim o różnych rzeczach, każdy w swojej mowie. Wielką sympatię do Czechów mam do dzisiaj. Tym bardziej, że Czech był moim największym przyjacielem podczas studiów w Rzymie. On studiował też wcześniej w Krakowie, gdzie też nauczył się mówić doskonale po polsku, dlatego porozumiewamy się ze sobą w tym języku. Czasem jednak uczę się od niego czegoś na temat jego ojczystej mowy.

część kolejna

2008-05-17T09:17:00.003+02:00

Moje bycie outsiderem - robienie rzeczy, których większość nie robi i chodzenie własnymi drogami zaczęło się, a może utrwaliło, w podstawówce. Przyszedłem do klasy po paru miesiącach od rozpoczęcia roku szkolnego, kiedy to już dynamiki grupowe były zaawansowane. Stałem się w ten sposób kimś nowym, spoza układu. I chociaż zintegrowałem się dobrze z klasą i nigdy nie czułem się w niej jakoś specjalnie źle, pozostałem już do końca raczej luźno z nią związany.
Dobrze może to zilustrować następująca scenka rodzajowa. Do naszej szkoły dojeżdżaliśmy tramwajem, żeby sobie w ten sposób zaoszczędzić rano 10 minut drogi. Do przystanku prowadziły różne drogi. Najczęściej wracaliśmy do domu, na nasze osiedle z grupą mieszkających na nim dzieciaków. Większość miała swoją ulubioną drogę. Ja miałem oczywiście moją, trochę inną ;-) Pewnego razu wracaliśmy razem ulubioną drogą większości. W pewnym momencie zaproponowałem, żebyśmy poszli tym razem moją drogą. Reszta sprawę zignorowała. No, to ja im powiedziałem cześć i skręciłem na moją ścieżkę, ku ich sporemu zdziwieniu... Mojemu zresztą też ;-)

nowe-stare odkrycie

2008-05-08T11:12:00.003+02:00

Czasem onet przydaje się na coś dobrego. Pomimo całego syfu, jaki na nim jest i coraz bardziej mnie do tego portalu zniechęca, wracam tam jednak i czasem znajduję jakieś perełki. Może to żadne wielkie odkrycie, bo kobieta jest znana prawie wszystkim dzięki reklamie ipoda i może jeszcze jednej piosence. Możecie je zobaczyć tutaj w wykonaniu na żywo.
Jeśli poczytacie komentarze pod jej teledyskami na youtubie, to stwierdzicie, że faceci szaleją na jej punkcie. Chyba i mnie trochę wzięło. Ona jest naprawdę niezwykła. Zjawiskowa. Jeden gość ujął to w komentarzu w ten sposób (pod czym mogę się w podpisać): "Podczas jej koncertu ma się wrażenie, jakby obnażała swoją duszę na scenie, aby wszyscy mogli ją zobaczyć". Inny napisał, że to Janis Joplin naszego pokolenia (ha - urodziła się rok później ode mnie).
Polecam powyższe kawałki i jeszcze ten.

cz. 4 szczegółów

2008-05-06T21:32:00.003+02:00

Tradycyjnie już, zanim przejdę do szczegółu, meldunek z frontu ;-)
Pisanie idzie powoli do przodu. Poczytałem Heideggera, a następnie wyprodukowałem kilka stron na jego temat. A teraz przechodzę do konkluzji - stwierdzenia na ile Heidegger inspiruje Taylora. Konkluzja oczywiście tylko tego fragmentu pracy.
Przy okazji czytania Pana H. zauważyłem, że on był swego rodzaju mistykiem "Bycia". Pisał dużo o "Byciu" - Sein (lub czasem staroniemieckie Seyn). Można poniekąd patrzeć na całą jego filozofię, jako na wezwanie do tego, żeby pozwolić wszystkiemu być, żeby przestać podchodzić do "istnień" instrumentalnie i otworzyć się na prawdę o nich. Nie narzucać im czym są z góry, jak to mamy w zwyczaju. Często, kiedy pisze o "byciu" można w to miejsce postawić z powodzeniem "Bóg" i wyjdzie tekst jakiegoś mistyka. Lub teologa negatywnego, albo jeszcze ciekawiej - jakiegoś buddysty zen. Może też dlatego lubią go tak bardzo Azjaci, którzy często piszą prace z Heideggera.
Mała próbka: "Istota pierwotnie nicującego Nic jest następująca: ono przyprowadza ludzkie istnienie (Da-sein) nasamprzód przed istniejące jako takie." (Das Wesen des ursprünglich nichtenden Nichts liegt in dem: es bringt das Da-sein allererst vor das Seiende als ein solches.)

A szczegół?
Na studniówce przyszło mi tańczyć poloneza z moją pierwszą nieodwzajemnioną licealną miłością. Wypadek przy pracy - przyjaźniliśmy się bardzo aż do momentu, kiedy nie przekroczyłem magicznej granicy zakochania i pozwoliłem rozpalić się uczuciu na całego. Niestety z jej strony to była bardziej przyjaźń niż kochanie, bo miała już swojego rycerza, o którym ja nic nie wiedziałem. To było pod koniec pierwszej klasy. Przez drugą klasę cierpiałem, bo kiedy zdecydowałem się wyznać jej uczucie, ona zaczęła unikać poważnych rozmów ze mną ;-) Na początku trzeciej, kiedy się już wyleczyłem z nieszczęśliwej miłości, ona przerwała po wakacjach milczenie i przeprosiła mnie za swoje zachowanie. Zostaliśmy bardzo bliskimi przyjaciółmi na dobre i na złe. Tak się złożyło, że na studniówce znaleźliśmy się bez partnerów. I tym sposobem zatańczyliśmy poloneza razem. Dla młodszych czytelników dodam, że studniówkę mieliśmy w czwartej klasie ;-) Maturę zdawaliśmy bowiem 14 lat temu, jak sobie właśnie uzmysłowiłem ;-)

cz.3. szczegółów

2008-04-23T22:52:00.004+02:00

Coś długo mnie tutaj nie było, chociaż to nie tak, bywam, ale nie piszę. Znowu uwiódł mnie Heidegger, którego zacząłem wplatać w pracę. I przy tej okazji doczytywać kolejne eseje. Tym razem wstęp i posłowie do "Co to jest metafizyka?". Wspaniała sprawa. Tyle, że pisanie mocno zwolniło. Ale to takie zbieranie sił do skoku. Tak się przynajmniej łudzę. A wśród perełek, które wyczytałem znalazła się i taka:
"Istotne myślenie baczy na powolne oznaki nieobliczalnego i rozpoznaje w nim nieprzewidywalne nadejście nieodwołalnego". (oryginał dla fanów: "Das wesentliche Denken achtet auf die langsamen Zeichen des Unberechenbaren und erkennt in diesem die unvordenkliche Ankunft des Unabwendbaren")
Z tej okazji i ja zacząłem poetycko wyrażać moją sytuację egzystencjalną ścigającego się z uciekającym czasem po górach i dolinach nastrojów doktoranta. A że czytam ciągle po niemiecku, to ująłem moje odczucia niemieckim zdaniem: "Langsam entgleitet mir das Leben", co na nasze oznacza "Powoli wymyka (umyka, wyślizguje) mi sie życie."
Ale miała być 3 część szczegółów.
Dzisiaj w związku z zaistniałą sytuacją napiszę tylko tyle, że boję się skakać z rozhuśtanej huśtawki, ponieważ po jednym takim skoku w podstawówce mógłbym stracić życie. Wylądowałem na tyłku i tylko przytomności mojej koleżanki Żanety, która przytrzymała rozpędzone siedzenie, zawdzięczam, że nie oberwałem żelastwem w tył głowy. Miałem szansę dostać nagrodę Darwina, czy jak to się nazywa.

szczegóły - cz.2

2008-04-12T20:36:00.003+02:00

Udało mi się wrócić do regularnego pisania pracy po przerwie świątecznej. Uff. Trochę mi to zabrało czasu, ale dobrze, że znowu jestem w rytmie.
2. A teraz kolejna historia. Każde małe dziecko przekręca na swój sposób dłuższe lub trudniejsze wyrazy. Marcinek miał też trochę takich. I tak przed burzą chronił mnie "pirochron". A bawić lubiłem się w "pacycy". Natomiast moją częstą towarzyszką zabaw była o wiele starsza ode mnie, z mojej perspektywy praktycznie dorosła, bo może 15. letnia, Idzionka. Miała ona zresztą włosy w jednym z odcieni czerwieni. Może to sprawiło, że jako już duży chłopiec mówiłem zawsze, że najbardziej podobają mi się "rude". Dlatego też odkąd pamiętam chciałem pojechać do Irlandii... Dopóki nie dowiedziałem się od tych, co tam byli, że na Wyspie prędzej znajdę piękną owcę niż rudowłosą. Tej opinii nie miałem jak na razie okazji zweryfikować. Kiedy już mówimy o kobietach mojego dzieciństwa, to była wśród nich jeszcze jedna. Moja ciocia - kuzynka. Bardzo mnie lubiła i ze wzajemnością. Różnica wieku była między nami podobna jak w przypadku Idzionki. Z tym, że ona miała kruczoczarne włosy i czarne oczy. Ona też nazywała mnie swoim Słoneczkiem :-) W ten sposób doszła jeszcze jedna słabość we mnie - do ciemnowłosych i ciemnookich. Z wiekiem natomiast zauważyłem, że tak naprawdę podobają mi się wszystkie kolory ;-)
Myślę, że już było całkiem śmiesznie. Dorzucę jednak jeszcze coś na deser.
Do pewnego momentu (może to były 4 lata) rodzice nie ścinali mi włosów. W ten sposób dorobiłem się blond loczków, które dopełniała jasna, piegowata twarzyczka i niebieskie oczęta. Nie można się dziwić, że większość ludzi brała mnie za dziewczynkę, co też mnie mocno wkurzało. Ale najgorsze było to, że nawet po ścięciu blond loczków, kiedy miałem już swoje 6 i więcej lat dalej się to zdarzało. Do dzisiaj pamiętam, gdy poszedłem do warzywniaka po 2 kilo ziemniaków i kiszoną kapustę. Zanim zdążyłem się odezwać, miła pani "badylara" zapytała mnie: A ty czego sobie życzysz, dziewczynko?

uważaj, kiedy śpiewasz do mikrofonu ;-)

2008-04-12T10:19:00.006+02:00

Zanim nastąpi ciąg dalszy śmiesznych szczegółów z mojego życia - coś śmiesznego z życia innych. Może widzieliście już ten "wideomontaż", ale ja zobaczyłem go dzisiaj po raz pierwszy.
Na to wideo natknąłem się przy okazji pojawienia się na onecie tematu zaśpiewania hymnu przez Edytę Górniak. Nie miałem okazji go jeszcze usłyszeć, bo w owym czasie byłem w Rzymie i nie miałem dostępu do polskiej telewizji. Dopiero teraz go sobie odsłuchałem i stwierdzam, że świetnie zaśpiewała. Cóż, problem polegał na tym, że to inni nie potrafili się w śpiew włączyć. Trudno mi jest teraz zrozumieć ten cały szum i legendy, które wokół całej sprawy narosły. Ale, cóż, taka jest już ta nasza Polska ;-)

6 szczegółów - cz.1

2008-04-08T20:43:00.006+02:00

Blogowa Aurora vel Jutrzenka ;-) zaprosiła mnie do nowej blogowej zabawy. Chodzi o podanie 6. nieistotnych, zabawnych szczegółów z własnego życiorysu. Polecam przeczytanie opisu tych faktów u niej, bo zrobił na mnie wrażenie i musiałem teraz jeszcze raz upewnić się o jakie to szczegóły chodzi, ponieważ... Sprawdźcie sami, jeśli chcecie.
A teraz kolej na mnie.

1. Kiedy chodziłem do liceum byliśmy pierwszym rocznikiem w tej szkole. Jako najstarsi zostaliśmy poproszeni o zorganizowanie jakiejś akademii na zakończenie roku. To było chyba pod koniec 2. albo 3. klasy. Nie pamiętam dokładnie. Pamiętam natomiast dobrze, że zdecydowaliśmy się na wystawienie fragmentu 3 części "Dziadów" - Snu Senatora - z wieńczącym go monologiem "Zemsta na wroga". Całość przygotowaliśmy sami z niewielką tylko pomocą naszej polonistki. Koleżanki i koledzy klasowi wybrali mnie na reżysera tego artystycznego przedsięwzięcia. Sprawa rodziła się w bólach, jak każde wielkie dzieło, ale udało nam się stworzyć całkiem dobre widowisko. Nasza koleżanka ucharakteryzowała część z nas na demony. W ten sposób miałem po raz pierwszy na twarzy makijaż. Wypowiedzenie monologu przypadło samemu reżyserowi. Dlatego też moja charakteryzacja przypominała najbardziej wampira. Rozmiłowany w metalu kolega z ławki, Jarek, użyczył mi koszulki Slayera. To wszystko już samo w sobie może wywołać uśmiech na twarzy tych, którzy mnie znają. W całej tej sprawie był jednak jeszcze jeden hak. Bardzo kochaliśmy naszą młodą szkołę, ale tego samego nie można było powiedzieć o naszej Pani Dyrektor. To właśnie z myślą o niej był wypowiedziany przeze mnie z pasją finałowy monolog o refrenie: "Zemsta, zemsta na wroga. Z Bogiem i choćby mimo Boga." Pani Dyrektor była naszym spektaklem zachwycona i na koniec gorąco nam za całość dziękowała...

CDN

Ps. Będzie w odcinkach, ponieważ przy pierwszym punkcie nieoczekiwanie się rozpisałem i nie chcę przeciążać zbytnio ani szanownych Czytelników, ani siebie.

jeszcze w tym miesiącu

2008-03-29T10:14:00.003+01:00

Wielka cisza i spokój w sobotni poranek. Wróciłem do Monachium po dwóch tygodniach w Polsce. Najpierw miałem cały tydzień na myślenie i modlitwę w odosobnieniu. Tak zwane rekolekcje ignacjańskie. Wyjeżdżasz z miejsca, w którym normalnie przebywasz. Nie kontaktujesz się z nikim poza człowiekiem, z którym możesz podzielić się tym, co przeżywasz i który może służyć jakąś pożyteczną radą. Medytacja, kontemplacja, spacery, jedzenie i sen. Spokojne spojrzenie na to gdzie jesteś, dokąd zmierzasz. Możliwość skorygowania kursu, zauważenia spraw przeoczonych i wprowadzenia życia na właściwe tory - spojrzenia na wszystko na nowo przez pryzmat Miłości.
Potem czas w Nowym Sączu. Zaśpiewanie Exsultetu - piękna sprawa, ale bardzo męcząca. I wiele radości z powodu pozytywnych zmian w niektórych bliskich ludziach.
Teraz znowu jestem tutaj. Do świąt napisałem pierwszy rozdział pracy i początek drugiego - mam 34 strony. Teraz trzeba podjąć pisanie na nowo po 2. tygodniowej przerwie.
Na razie cisza. Nawet ptaki za oknem jakoś ucichły. Leniwa wolna poświąteczna sobota (choć święta trwają, ale to tylko dla liturgią żyjących katolików).

po nartach

2008-02-27T23:20:00.010+01:00

Byłem na nartach i wróciłem cały. Nawet się porządnie nie przewróciłem ;-) Ale to chyba dlatego, że naczytałem się jakichś ostrzegających artykułów dla Angoli przed wyjazdem. Nowy kask nie miał okazji się jeszcze sprawdzić w swojej ochronnej roli.
A na nartach było bardzo dobrze. Doskonałe towarzystwo z Wrocławia i Belgii. Przez całe 6 dni nie widziałem na niebie chmury, co w wysokich Alpach jest chyba rzadkością. Miałem okazję zjeżdżać po włoskiej stronie Mont Blanc i oglądać Matterhorn z włoskiej oraz szwajcarskiej strony. A przy okazji przejechać po raz pierwszy przez Szwajcarię. Dużo jak na zaledwie kilka dni.
Po powrocie nie mogłem przez tydzień zabrać się za pisanie, ale udało mi się przeczytać kawałek Kanta - krótki, ale solidny - "Uzasadnienie metafizyki moralności". Od dwóch dni wróciłem na szczęście do mojego rytmu pisania :-)

Odpoczynek w gondoli

Matterhorn w tle

To chyba było przy Mont Blanc

Z Piotrem, któremu wielkie dzięki za ten wyjazd

Najbardziej dynamiczne zdjęcie, jakie mam ;-)

zobaczymy jaki będzie tytuł

2008-02-07T23:58:00.000+01:00

Zobaczymy jaki będzie tytuł - tak brzmi też póki co tytuł pisanej przeze mnie pracy. Znajduje się ona, chcąc nie chcąc, w centrum mojej uwagi, świadomej i podświadomej. Pisanie idzie do przodu. Zaczynam kończyć pierwszą, ideowo najistotniejszą jej część. Mam 23 strony. Nie wiem czy to dużo, czy mało, ale odnoszę wrażenie, że jest to najlepszy tekst, jaki do tej pory napisałem. I nic mi tego nie odbierze ;-)
Ale praca pracą, a jest jednak coś, co się nawet przed nią zaczyna przebijać na pierwszy plan... W niedzielę Przyjaciel zabiera mnie na narty, na 5 dni. Jedziemy na Północ Włoch, gdzie mówią ukochanym przeze mnie językiem i można jeździć po białym i zimnym.
Trudno uwierzyć, że gdzieś może być zima, kiedy śniegu nie widziałem na oczy od miesiąca, ale wiem, iż na odpowiedniej wysokości jest go pod dostatkiem.
Zdałem sobie sprawę, że na te kilka dni w roku gdzieś wysoko w górach, na śniegu, czekam przez co rok odkąd pierwszy raz pojechałem na narty do Szczyrku. Nie wiem ile miałem wtedy dokładnie lat. Chyba około 13. Miałem jakieś stare narty i skórzane buty ;-) Ale zjeżdżałem i to było najważniejsze. Teraz dane mi jest móc pojechać raz w roku na kilka dni w Alpy i zjeżdżać na przyzwoitych "dechach". Dziękuję!

pamiętnikarsko

2008-01-26T13:16:00.000+01:00

Ojej, nie chcę, żeby łączka zarosła zbytnio chwastami ;-)
Ale właściwie u mnie wiele ciekawego się nie dzieje - piszę ciągle pracę. Udaje mi się w miarę utrzymać wyznaczone tempo - czyli około 1 strona na dzień. Niby nie jest to dużo, ale ziarno do ziarnka i zbierze się miarka. Przedziwna pogoda trwa nadal - plus jest taki, że często pięknie świeci słońce.
Przedwczoraj wreszcie mogłem przywitać się z nowym mieszkańcem Ziemi - 9. dniowym synkiem moich przyjaciół. Niesamowite wrażenie. To ich pierwsze dziecko i dla mnie pierwsze takie małe, z którym miałem dłużej kontakt. Większość wizyty polegała na tym, że siedzieliśmy i wpatrywaliśmy się w niego :-) W końcu "nowy" w towarzystwie.

z życia codziennego

2008-01-18T14:21:00.000+01:00

Pogoda sprawia mi niespodzianki dzisiaj - świeci słońce, a za chwilę chmurzy się i nawet pada deszcz. Najsmutniejszy dla mnie jest fakt, że temperatura nie spada poniżej 5 stopni już od jakiegoś czasu. Chociaż, w mieście może tak być. Najważniejsze, żeby w górach był śnieg pod narty. W tym roku nie jeździłem jeszcze tutaj, lecz wyjątkowo w Polsce. Wierchomla rules!
Codziennie piszę kawałek pracy, przeciętnie około strony. Nie jest to dużo, ale najważniejsza jest systematyczność, jeśli mam w perspektywie napisanie około 200 stron. Nie wiem czy to moje pisanie znajdzie uznanie u recenzentów. Jeśli nie, to wyjdzie na to, że napisałem moją pierwszą książkę. Szkoda tylko, że nie w swoim języku. Ale może dzięki temu łatwiej przyjdzie mi ją wydać?
W ogóle jakoś trudno mi sobie siebie samego wyobrazić jako wykładowcę, a do tego próbuję się przygotować. Nauczycielem już byłem. Nawet w miarę mi się to udało.
Przyjaciołom urodziło się dziecko i czekam z lekką niecierpliwością na pierwsze widzenie.

rozliczenie

2008-01-16T15:18:00.000+01:00

Ciekawe. Poprzedniego bloga zacząłem pisać, kiedy przyjechałem do Monachium i było mi ciężko się odnaleźć w nowej rzeczywistości, na którą składały się: nowa kultura ze swoim stosunkowo obcym dla mnie językiem, zupełnie nowy dom z małą ilością ludzi w zbliżonym do mojego wieku i nowe, nieoczekiwane zadanie - zamiast magisterium z filozofii religii doktorat z etyki.
Od tego czasu dużo się zmieniło. Kultura, język, dom i miasto przestały być takie obce, a doktorat zacząłem już na dobre pisać.
Już od pewnego czasu odczuwałem, że poprzedni "baranekzeskaza" na onecie nie jest miejscem, w którym czuję się u siebie. Zmuszałem się niemalże do pisania tam. Z drugiej strony, po tylu latach, narasta ilość powodów dla których trudno jest opuścić bloga. Szkoda jest odesłać jednym kliknięciem w niebyt (mam nadzieję) teksty pisane przez lata wraz z komentarzami zawierającymi nieraz żywe dyskusje. Jeśli chodzi o ludzi, których poznałem przez bloga(i), to sprawa wygląda inaczej, bo nie zamierzałem przestać odwiedzać tych, których zwykłem odwiedzać tak bez pożegnania.
Okazało się jednak, kiedy już dojrzałem do tego, że bezpowrotna (nie próbowałem go w jakikolwiek sposób zapisać) likwidacja bloga przyszła mi dość łatwo.
Zaprosiłem też na nowe miejsce wiele osób, które odwiedzały poprzednie miejsce sieciowe. Nie powiedziałem "dowidzenia" na starym miejscu, ale za to witam serdecznie na nowej Łączce Baranka!

PS. Można już swobodnie komentować bez posiadania konta na bloggerze :-)

koniec i początek

2008-01-15T23:48:00.000+01:00

Skasowałem poprzedniego bloga i zaczynam nowego. Nie potrafię nie pisać, ale tamten blog mnie już ograniczał z różnych przyczyn. Powiedzmy, że tamten rozdział życia został zakończony. Zaczynam z pełną swobodą nowy rozdział.